Το Κόστος του Εγωισμού: Σταμάτα να παίζεις το παιχνίδι της Πολυεθνικής
Θέλεις να ξεκινήσεις επιχείρηση και το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι είναι η εργονομική καρέκλα, το Mac Pro και μια επαγγελματική κάρτα με ανάγλυφα γράμματα. Συγχαρητήρια. Μόλις αγόρασες ένα εισιτήριο πρώτης θέσης για την αποτυχία. Στην Ελλάδα έχουμε το σύνδρομο του «διευθυντή». Νομίζουμε ότι αν δεν έχουμε έδρα σε γυάλινο κτίριο και γραμματεία να σηκώνει τα τηλέφωνα, δεν είμαστε σοβαροί επιχειρηματίες.
Ας μιλήσουμε ειλικρινά. Το μόνο έξοδο που πραγματικά υποτιμάς είναι το κόστος του εγωισμού σου. Όλα τα υπόλοιπα είναι δικαιολογίες για να καθυστερήσεις τη στιγμή που θα βγεις στην αγορά και θα φας την πρώτη «χυλόπιτα» από πελάτη.
Ακούω συνέχεια το ίδιο τροπάριο: «Μα Νάσο, χρειάζομαι έναν εκτυπωτή για να τυπώνω τα συμφωνητικά». Όχι, δεν χρειάζεσαι. Υπάρχουν ψηφιακές υπογραφές. Υπάρχει το φωτοτυπείο της γειτονιάς που με 2 λεπτά σου κάνει τη δουλειά.
«Μα πρέπει να έχω ένα καλό γραφείο για να κλείσω τον μεγάλο πελάτη». Πάλι λάθος. Αν ο πελάτης έρχεται για να δει τον καναπέ σου και όχι την απόδοση που θα του φέρεις, τότε έχεις βρει τον λάθος πελάτη. Είναι σαν να αγοράζεις Ferrari για να πας μέχρι το περίπτερο. Εντυπωσιακό για τους περαστικούς, εντελώς άχρηστο για την τσέπη σου.
Στην αρχή, κάθε ευρώ που φεύγει από το ταμείο σου για οτιδήποτε άλλο εκτός από το προϊόν σου ή την εύρεση πελατών, είναι μια τρύπα στο σκάφος σου. Η επιχειρηματικότητα είναι ένας αγώνας επιβίωσης. Είναι σαν να βρίσκεσαι στη ζούγκλα και να ψάχνεις για σερβίτσιο φαγητού την ώρα που πρέπει να κυνηγήσεις για να μην πεινάσεις.
Τα περισσότερα έξοδα που θεωρείς «απαραίτητα» είναι στην πραγματικότητα περιττά. Είναι ψυχολογικά δεκανίκια. Σου δίνουν την ψευδαίσθηση ότι «κάτι κάνεις», ενώ στην πραγματικότητα απλώς ξοδεύεις το κεφάλαιο που θα έπρεπε να είναι το οξυγόνο σου για τους επόμενους μήνες.
Κάνε το εξής τεστ: Πριν αγοράσεις οτιδήποτε, ρώτα τον εαυτό σου: «Αν δεν το πάρω αυτό, θα σταματήσει η επιχείρηση να λειτουργεί σωστά αύριο;». Αν η απάντηση είναι όχι, τότε κράτα τα λεφτά σου.
Το 90% των startups αποτυγχάνουν επειδή ξεμένουν από ρευστό. Και ξεμένουν από ρευστό επειδή οι ιδρυτές τους προτίμησαν να αγοράσουν το status του «Founder» αντί να επενδύσουν στη σκληρή δουλειά των πωλήσεων. Το να έχεις ένα άδειο γραφείο με ακριβά έπιπλα δεν σε κάνει επιχειρηματία. Σε κάνει διακοσμητή εσωτερικών χώρων με πολύ κακό ROI.
Μάθε να είσαι λιτός. Μάθε να λειτουργείς με τα απολύτως απαραίτητα. Η δημιουργικότητα γεννιέται από την έλλειψη, όχι από την αφθονία. Όταν έχεις λίγα, αναγκάζεσαι να βρεις έξυπνες λύσεις. Όταν έχεις πολλά, γίνεσαι τεμπέλης και σπάταλος.
Σταμάτα να παίζεις το «γραφείο». Η επιχείρησή σου δεν είναι το κτίριο, ούτε ο εξοπλισμός. Είναι η αξία που προσφέρεις και τα τιμολόγια που εισπράττεις. Όλα τα άλλα είναι απλώς θόρυβος.
Και κάτι τελευταίο που μάλλον αγνοείς: σε πολλές περιπτώσεις, ειδικά όταν είσαι στο ξεκίνημά σου, αν φέρεις τον πελάτη σε καλά γραφεία το πρώτο πράγμα που θα σκεφτεί δεν είναι η σιγουριά επαγγελματία που δείχνεις αλλά “χμ, αυτός θα με δαγκώσει στην τιμή για να τα βγάλει πέρα” ή/και “με τόσα έξοδα αυτή η επιχείρηση, θα είναι εδώ σε 6 μήνες ή θα έχει φαληρίσει;”. Αντίθετα από ό,τι πιστεύεις, το να δείχνεις “μαζεμένος” στα έξοδα σου, σε κάνει στα μάτια του πελάτη σου πιο προσεκτικό και ώριμο διαχειριστή του χρήματος. Όταν γίνεις ο Γιάγκος Δράκος και έχεις τη Giant (σημ: δεν κρύβω την ηλικία μου), τότε ναι, δώσε πόνο στις luxury σπατάλες για να εντυπωσίασεις τους πελάτες σου. Μέχρι τότε όμως όχι.
TL;DR Το μεγαλύτερο έξοδο που σε πνίγει είναι ο εγωισμός σου. Μην ξοδεύεις ευρώ σε γραφεία, εκτυπωτές και φρου-φρου πριν βγάλεις το πρώτο σου κέρδος. Αν μπορείς να πετύχεις το ίδιο αποτέλεσμα χωρίς ένα έξοδο, τότε αυτό το έξοδο είναι περιττό. Μάθε να ξεχωρίζεις την ανάγκη από τη φιγούρα.
