Ποια είναι η πιο απλή εξήγηση για το τι είναι «επιχείρηση»;
Θα σου πω πρώτα τι δεν είναι, γιατί εκεί μπερδεύονται οι περισσότεροι.
Επιχείρηση δεν είναι το λογότυπο που πλήρωσες €500 στον graphic designer. Δεν είναι οι επαγγελματικές κάρτες που τύπωσες 1.000 τεμάχια και κάθονται στο συρτάρι. Δεν είναι το ωραίο γραφείο που νοίκιασες για να “φαίνεσαι σοβαρός”. Δεν είναι το business plan 50 σελίδων που έγραψες και που κανείς (ούτε καν εσύ) δεν θα διαβάσει ποτέ. Δεν είναι καν η εταιρεία που έστησες στην εφορία.
Όλα αυτά είναι διακόσμηση. Είναι πράγματα που σε κάνουν να νιώθεις επιχειρηματίας χωρίς να είσαι.
Στο βιβλίο Disciplined Entrepreneurship του MIT το λένε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο: “Η μόνη απαραίτητη και ικανή συνθήκη για να έχεις επιχείρηση είναι ένας πελάτης που πληρώνει.”
Τελεία και παύλα.
Τη μέρα που κάποιος βγάζει το πορτοφόλι του και σου δίνει χρήματα για αυτό που κάνεις, έχεις επιχείρηση. Ούτε μια μέρα νωρίτερα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, έχεις ένα χόμπι. Ένα ακριβό χόμπι που σου τρώει χρόνο και χρήμα και σε κάνει να νιώθεις ότι “δουλεύεις πάνω στην επιχείρησή σου” ενώ στην πραγματικότητα απλά αναβάλλεις τη στιγμή της αλήθειας. Η στιγμή της αλήθειας είναι όταν πας σε έναν άνθρωπο και του λες “αυτό προσφέρω, τόσο κοστίζει, το θέλεις;”. Εκεί φαίνεται αν έχεις κάτι αληθινό ή αν έχεις μια ιδέα που υπάρχει μόνο στο κεφάλι σου.
Γνωρίζω ανθρώπους που έχουν ξοδέψει δύο χρόνια “προετοιμάζοντας” την επιχείρησή τους. Φτιάχνοντας website, τελειοποιώντας το προϊόν, σχεδιάζοντας στρατηγικές marketing. Και δεν έχουν κάνει ούτε μία πώληση. Ούτε μία. Έχουν κάψει €20.000 ή €30.000 χωρίς να ξέρουν αν κάποιος θέλει πραγματικά αυτό που φτιάχνουν.
Αυτό δεν είναι επιχειρηματικότητα. Αυτό είναι αυτοεξαπάτηση σε slow motion.
Τώρα, για να είμαι δίκαιος, υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο να έχεις μια επιχείρηση και στο να έχεις απλά μια δουλειά. Αν πουλάς τον χρόνο σου και χωρίς εσένα δεν υπάρχει τίποτα, δεν έχεις χτίσει επιχείρηση. Έχεις αγοράσει μια δουλειά. Και πιθανότατα μια δουλειά χειρότερη από αυτήν που είχες πριν, με περισσότερες ώρες και περισσότερο άγχος.
Η πραγματική επιχείρηση έχει συστήματα. Μπορεί να λειτουργεί χωρίς εσένα. Έχει scalability, δυνατότητα να μεγαλώσει χωρίς να αυξηθούν αναλογικά τα έξοδα και ο χρόνος σου. Αλλά αυτά έρχονται μετά. Πολύ μετά.
Στην αρχή, το μόνο που πρέπει να σε απασχολεί είναι μία ερώτηση: υπάρχει κάποιος διατεθειμένος να πληρώσει για αυτό που προσφέρω;
Αν η απάντηση είναι ναι, έχεις ξεκίνημα. Αν η απάντηση είναι όχι, δεν έχει σημασία πόσο ωραίο είναι το λογότυπό σου.
Βρες τον πρώτο πελάτη. Πάρε τα πρώτα σου λεφτά. Αυτή είναι η αφετηρία της επιχείρηση. Όλα τα άλλα είναι θεωρία.
Θα μου απαντήσεις εύλογα με μία ερώτηση: “καλά τα λες, τον πελάτη όμως πως τον βρίσκω;”. No worries, θα το καλύψουμε και αυτό σε άλλο post…
